مشركان از پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله خواستند كه يا احترام به بتها بگذارد و يا مهلت يكساله براى ادامه بت پرستى به آنان بدهد و پيامبر نزديك بود اندكى تمايل نشان دهد كه با هشدار خداوند روبرو شد.
قرآن مىفرمايد: بسا نزديك بود كه تو را از آنچه به تو وحى كرديم غافل كنند تا چيز ديگرى غير از وحى را به ما نسبت دهى و آنگاه تو را دوست خود بگيرند. «و اذا لاتخذوك خليلا» و اگر ما تو را استوار نكرده بوديم نزديك بود اندكى به آنان تمايل كنى. «تركن اليهم شيئاً قليلاً» (ولى بدان كه) اگر اندكى كوتاه مىآمدى دو برابر ساير منحرفان در دنيا و آخرت عذابت مىكرديم.(264)
اين آيه نشان مىدهد كه:
كفار براى جذب بالاترين مقام نيز طرح و برنامه دارند.
رهبران الهى بايد هوشيار باشند و بدانند كه ارتباط به قيمت عقب نشينى از اصول و مكتب ارزشى ندارد. خداوند در مواضع حساس اولياى خود را حفظ مىكند و اگر لطف و حفظ او نباشد براى عصمت پيامبران هم ضمانتى در كار نيست.
انبياء بايد قاطع و نفوذناپذير باشند.
انحراف گرچه اندك باشد از كسى مانند پيامبر قابل بخشش نيست.
خداوند هم لطف دارد و هم قهر و كيفر انحراف شخصى مثل پيامبر، دو برابر كيفر افراد عادى در دنيا و آخرت است و تمايل به كفار سبب محروم شدن از نصرتهاى الهى براى هميشه است. «ثم لا تجد لك علينا نصيراً»(265)
ضمناً بدانيم دشمن به كم راضى نيست.
قرآن مىفرمايد: اى پيامبر هرگز يهود و نصارى از تو راضى نخواهند شد مگر آنكه (به طور كلى و يكسره از راه خود دست بردارى و) از آئين آنان پيروى كنى.(266) گرچه آنان خواهان سازش با تو هستند: «ودّوا لو تدهن فيدهنون»(267) امّا تو در سيره و راه خود لحظهاى از كفار و منافقان پيروى نكن و به آزارشان اعتنا نكن و بر خدا توكل كن كه خداوند براى وكالت كافى است.(268)
264) سوره اسراء، آيات 73 - 75.
265) سوره اسراء، آيه 75.
266) سوره بقره، آيه 120.
267) سوره قلم، آيه 9.
268) سوره احزاب، آيه 48. | 
