بسيار بجاست كه حاجى بعد از برگشت از مكّه، وليمه دهد، يعنى از مؤمنين پذيرايى نموده و به آنان اطعام كند. اصل كلمه «وليمه» به معناى «طناب و ريسمان» است چون اطعام به مومنين به منزله ريسمان و حبل محبت است به آن وليمه گفته شده است.(280) در روايات اسلامى سفارش شده كه هنگام «عروسى»، «تولد»، «ختنه»، «خريد منزل» و «بازگشت از سفر حج» وليمه دهيد.(281)
مسأله اطعام در موارد فوق از سنتهاى ديرينه اسلام و حتى قبل از اسلام است. در تاريخ مىنويسند كه بعد از خطبه عقد خديجه با رسول اكرم (صلّى اللَّه عليه و آله)، خديجه خطاب به پيامبر گفت : به عمويت بفرما براى وليمه عروسى شترى بكشند.(282)
نكتهاى كه در روايات به چشم مىخورد آن است كه اطعام و وليمه بعد از حج، نبايد سبب خودنمايى و شخصيت تراشى و اظهار سخاوت و رقابت باشد، بلكه همانگونه كه از امام باقر (عليهالسلام) نقل شده:
اطعام در يك روز وليمه و در روز دوم احترام و كرامت ولى چنانچه تداوم پيدا كند مسأله سر از ريا و خودنمايى درمىآورد و يا وسيلهاى براى تبليغات شخصى و ايجاد چهره اجتماعى مىشود.(283)
280) مجمع البحرين (ولم) جلد 6.
281) وسائل جلد 14 صفحه 65. «قال رسول اللّه (صلّى اللَّه عليه و آله) لا وليمة الا فى خمسٍ فى عُرسٍ (عروسى) اوْ خُرسٍ (تولد فرزند) اوْ عِذارٍ (ختنه) اَوْ وِكارٍ (خريد يا اتمام ساختمان منزل) اَوْ رِكازٍ (اطعام بعد از حج كه بخاطر زيادى ثواب به منزله غنيمت است). مجمع البحرين.
282) بحار جلد 16 صفحه 14 به نقل از بانوى نمونه.
283) وسائل جلد 14 صفحه 65 | 
