سالهاى قبل كتابى به نام حج نوشتم كه به لطف خداوند، مورد مطالعه بسيارى از زائران خانه خدا قرار گرفت و بارها از طريق انتشارات جامعه مدرسين و بعثه مقام معظم رهبرى چاپ و منتشر و از طريق سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامى به زبانهاى مختلف ترجمه گرديد.
از لطف خداوند در اين ايام كه مسافرين عمره زياد شدهاند، تصميم گرفتم جزوهاى در باره عمره بنويسم و از آنجاكه حج و عمره نظير اذان و اقامه ضمن تفاوتهاى جزئى داراى مشتركات فراوانى هستند، قسمتهائى كه مخصوص اعمال حج بود، نظير عرفات، مشعر، منا، قربانى و سرتراشيدن از كتاب حج حذف كرده و در عوض نكاتى را اضافه نمودم تا مسافران خانه خدا بتوانند با چند ساعت مطالعه با گوشهاى از اسرار و بركات اين سفر معنوى آشنا شوند.
خداوند به لطف خود توفيق اين سفر را نصيب آرزومندان بفرمايد!
ضمناً آمادگى انتقادات و پيشنهادات خوانندگان را دارم، زيرا تنها كتابى كه محكم و بى ترديد است قرآن است «ذلك الكتاب لاريب فيه» و ساير نوشتهها هرچه واز هر كس كه باشد قابل تصحيح و تكميل است.
اين سفر مقدس در حقيقت هجرتى از خود به سوى خدا است.
نمايشى است از عبادت و وحدت و عشق و عظمت.
نمايشى است از صحنههاى گذشت انسان از مسكن و فرزند و شغل و لباس و كفش و كلاه و....
نمايشى است از هماهنگى انسانهائى كه دور كعبه طواف مىكنند با فرشتگانى كه در آسمان چهارم بر فراز كعبه دور بيت المعمور به طواف مشغولند.
نمايشى است از سادگى و همدلى و همزبانى، زيرا كه سادهترين لباس را در ميقات مىپوشند و همه با هم با يك زبان به خداى خود لبيك مىگويند.
آزمايشى است كه خداوند از بندگان خود نموده كه آنان را در منطقه بى آب و گياه به طواف دور سنگهاى سياه فرمان داده است.
حضرت على (عليه السلام) مىفرمايد:
اگر خدا مىخواست سنگهاى كعبه را از طلا و ياقوت و محل كعبه را در منطقهاى خوش آب وهوا قرار مىداد ولى در آن صورت معلوم نبود كه آيا براى خدا به سفر مىروند يا براى تفريح، انتخاب آن منطقه آزمايشى است كه خداوند از مردم مىنمايد(1).
اين سفر انسان را تكبر زدائى مىكند، از قالب هميشگى بيرون مىآورد و اشكش را جارى مىسازد.
اين سفر انسان را مهمان ويژه خدا مىكند، پاى او را جاى پاى انبياء مىنهد، ظاهر او را شبيه اوليا مىكند تا شايد از اين ظاهر راهى به باطن پيدا شود.
در اين سفر انسان روبه خداى مطلق مىكند لذا نبايد اسير و مقيّد به كفش و كلاه و لباس و منطقه خود باشد.
در اين سفر، انسان با تاريخ آدم و ابراهيم و اسماعيل و محمّد و على (صلوات اللّه عليهم اجمعين) گره مىخورد.
1) بحار جلد 99 ص/ 29. | 
