کتابخانه

«بسم اللّه الرّحمن الرّحيم»
الحمدللّه ربّ العالمين و صلّى اللّه على سيّدنا محمّد و آله اجمعين‏

سالهاست در فكر ترويج تفسير قرآن هستم و در اين راستا خداوند توفيقاتى مرحمت فرموده است. در سال هشتاد كه از حج برگشتم، پيشنهاد دوستان در ستاد تفسير، مرا در شب و روز عيد غدير به فكر واداشت كه آيا مى‏توان مسير سخنرانى‏هاى محرم را قرآنى كرد، يعنى سيماى امام حسين‏عليه السلام و اهداف آن عزيز را ومسائل كربلا و صحنه‏هايى كه پيش آمد از جهاد، تصميم، عشق، ايمان، خلوص و شهادت تا نماز، پذيرش عذر و توبه‏ى حُر تا پيشگامى حضرت در فرستادن فرزندش قبل از ديگران به ميدان نبرد و تا آياتى كه حضرت از آغاز سفر تا كربلا تلاوت فرمودند و تا وفادارى ياران و امثال آن را كه صدها آيه‏ى قرآن به آن اشاره دارد، در قالب قرآن مطرح كنيم تا محتواى سخنرانى‏ها، قرآن، ولى نمونه‏هاى عينى و مصاديق آن از كربلا باشد.
با خود گفتم كه اگر قرآن به جاى مسائل ديگر مطرح شود، آثار نورانى خود را در دل‏ها خواهد داشت و نوعى مهجوريت‏زدايى از قرآن خواهد بود، به علاوه جمله‏ى معروف پيامبرصلى الله عليه وآله را كه فرمود: هرگز ميان قرآن واهلبيت من فاصله‏اى نيست، با تمام وجود لمس خواهيم كرد. «انّى تاركٌ فيكم الثّقلين كتاب اللّه و عترتى ما اِن تمسّكتم بهما لن تَضلّوا ابداً فاِنّهما لن‏يفترقا حتّى يَردا علىّ الحوض»
گفتم: اگر اين فكر بخواهد پخته و بى‏عيب مطرح شود، زمان زيادى مى‏خواهد، ولى از سوى ديگر از دست دادن محرم نيز حيف است. لذا تقريباً در يك شبانه روز آياتى كه با حركت امام حسين‏عليه السلام ارتباطى داشت در ده گفتار به قلم آوردم كه در هر گفتار حدود ده تا بيست آيه‏ى مناسب را به دوستان مبلّغ و سخنران ارائه دهم و البتّه آن عزيزان آيات و روايات مشابه را به آن اضافه خواهند كرد و اين مقدمه‏اى باشد كه كم‏كم اُنس ما به قرآن بيشتر شود و به رهبران معصوم نزديك‏تر شويم.
امام رضاعليه السلام فرمود: اگر از هرچه من گفتم سؤال كنيد كه از كدام آيه استفاده كرده‏ام؟ جواب خواهم داد كه اين سخن من برخاسته از فلان آيه است.
گفتار اوّل برگرفته از كتاب «همگامى امام حسين با قرآن» و گفتار سوّم را از «موسوعه كلمات امام حسين» و باقى گفتارها را به لطف خدا خودم نوشتم.
به اميد روزى كه همه‏ى داستان‏هاى ما قرآنى، استدلال‏ها قرآنى، درسهاى عرفان، اخلاق و عقائد قرآنى، مسائل زندگى، اجتماعى، سياسى، اقتصادى و نظامى ما قرآنى، روابط بين‏الملل و حتّى روضه‏هاى ما با محوريت قرآن و كلمات نورانى اهل‏بيت پيامبرعليهم السلام (عِدل قرآن) باشد و از نقل خواب‏ها، تاريخ‏ها، لفظبافى‏ها و داستان‏هاى سست بكاهيم و به سراغ نور واقعى برويم و ديگر شاهد آن نباشيم كه عاشقان امام حسين‏عليه السلام بهره‏ى كمى از قرآن ببرند، همان گونه كه گروهى ديگر بهره‏كمى از اهل‏بيت‏عليهم السلام مى‏برند و عملاً شاهد جدايى ميان جلسات حفظ و قرائت قرآن و شبى با قرآن با جلسات عزادارى و هيآت مذهبى باشيم كه كم‏كم از تاريخ و حماسه‏ى بسيار مهم كربلا كاسته شود. بايد بدانيم كه روزگارى علامه امينى‏هاقدس سره روى منبر بوده‏اند و امروز كه قشر تحصيل كرده بيشترى با سؤالات فراوان داريم بايد چگونه باشيم!؟
خدايا! قرآن را نور فكر، عقيده، قلم، بيان و عملِ فرد و جامعه‏ى ما قرار بده.